Zomer 2017

Na lang wikken en wegen zijn we er eindelijk uit. De zomer van 2017 zal bij ons de geschiedenis in gaan als de zomer waarin we 2 weken op vakantie gingen in de Dordogne, Frankrijk. Ons oog is gevallen op een huis (met een eigen zwembad) in de buurt van Bergerac. Wat we verwachten is lekker weer, oude vestingstadjes, kanoën, zwemmen, grotten, kastelen en rust. 🙂

Maar eerst gaan we traditiegetrouw met de hele familie nog een week naar Lermoos, Oostenrijk. Niet alleen om te skiën maar natuurlijk ook voor de schnitzels. 😀

Shoppen en inpakken

De laatste dagen van de vakantie alweer…

Na de actieve dagen met tuben en raften, nu een paar dagen voor Paula om in haar element te komen… dacht ze. De eerste dag shoppen in Silverthorne leverde broeken en shirts voor de mannen op. Hans heeft ook nog een nieuwe winterjas gekocht. Dat was een winkel waar ze vooral leren jassen verkochten. Op zijn Amerikaans wilden ze wel heel erg graag helpen. Ze zullen dan wel commissie krijgen. Toch best lastig om dat beleefd af te wijzen, maar wij willen gewoon lekker zelf rondkijken. Damesbroeken in de juiste lengtemaat hebben ze niet bij Levi’s. Ook badpakken en bloesjes zijn zo op het oog al veel te kort. Nou ja, dan maar niet. En de mannen maar volhouden dat shoppen iets voor vrouwen is…

We hebben wel heel erg lekker gegeten bij Ruby Tuesday. Hans had spijt dat hij maar een kleine steak had, Jasper vond achteraf dat een half rack of spareribs genoeg zou zijn geweest. In elk geval zaten we zó vol dat een toetje er niet meer bij kon.

Helaas hadden we gestoorde bovenburen. Om de zoveel minuten gooiden ze een rotsblok op de houten vloer, òf de vereniging van obese mensen was in de kamer boven ons een wedstrijd zaklopen aan het doen. Dit in combinatie met op en neer rennende voetstappen. De ramen en muren trilden letterlijk. Het bonken van de bovenburen ging langzaam over in het bonken in Paula’s bovenkamer. Lang leve de paracetamol.

Vanochtend zijn we op weg gegaan naar het graf van Buffalo Bill. Het was een mooie rit en het lag toch zo ongeveer op de route. Het graf lag bovenop een berg aan de rand van de Rocky Mountains. Wij vonden het graf zelf niet echt indrukwekkend. Er was wel een mooi uitzicht over Denver. Het zou kunnen dat het museum wel de moeite waard was, maar we hadden al zoveel gezien van Buffalo Bill, cowboys en Indianen, dat we dat overgeslagen hebben.

We zijn via een leuke weg van het uitzichtpunt naar beneden gereden. De jongens vonden dat wel een leuke weg voor de beide oma’s: lekker veel haarspeldbochten, enorm steil, smal en een flinke afgrond ernaast.

Op weg naar winkelcentrum 2: Colorado Mills. De eerste winkel was Forever 21. De mannen vonden het hilarisch dat Paula daar naar binnen wilde. Weer niks in elk geval. De mannen zijn wel goed geslaagd bij de Adidas winkel. Toen we naar buiten liepen, moesten we het bonnetje 2x bekijken. Het was minder dan de helft van wat we gedacht hadden, en dat dan ook nog in dollars. Blijkbaar is het opruiming en ging er overal nog een hoop vanaf.

Na een gezonde lunch bij de Burgerking en pizzaboer maakten we het rondje in de mall af. Er werd reikhalzend uitgekeken naar de Target. Dat zou een megagrote elektronicawinkel zijn. Megagroot wel, maar elektronica? Het was eerder een soort V&D/Walmart. Gelukkig kwamen we even later wel een winkel tegen waar Paula een paar jasjes kon scoren. Zo konden we toch nog allemaal tevreden naar het hotel. Te vroeg om in te checken, dus hebben we lekker gezwommen tot onze kamer klaar was.

Hans heeft op meesterlijke wijze alles weer in de koffers weten te proppen. Nu zitten we te wachten tot we in de veel te kleine bedden kunnen gaan slapen. Morgen naar huis. En duimen dat we de overstap van 40 minuten in Washington halen…

 

Raften op de Colorado

Lekker langzaam opstaan was de bedoeling. Helaas was het vanochtend hetzelfde als gisterochtend: om 6 uur begon het ontbijt wat betekende dat ze recht boven onze kamer met stoelen over de plavuizen schoven, op en neer liepen, en van alles lieten kletteren. Een herrie waar je akelig van werd. Bij het uitchecken heb ik er wat van gezegd en op zijn Amerikaans willen ze dan gedeeltelijk geld terug geven. Helaas kon dat niet omdat het reisbureau voor ons geboekt en ook betaald had. Ze konden wel een kortingsbon geven voor nog een keer een nacht… Dat ging hem natuurlijk niet worden. Wel “oprechte” verontschuldigingen natuurlijk. Alsof ze deze klacht al niet 1000x gehoord hebben…

Maar goed, op weg naar Kremmling voor ons rafting-avontuur. We waren wat vroeg, dus we hebben daar wat rondgehangen tot het tijd was. Daar kregen we uitgebreid instructie over het invullen van de “waver”: een formulier dat zegt dat je beseft dat er risico’s kleven aan rafting, en dat je zelf verantwoordelijk bent voor alles wat er gebeurt.

Goed ingesmeerd en in zwemkleding en oude schoenen gehesen kregen we een zwemvest en een peddel in onze handen geduwd. Daarmee mochten we in een oude, krakkemikkige bus. De bestuurster werd Fast Albert genoemd (echte naam Allison of zo). Volgens Henry, de baas van de dag, was dat niet omdat ze zo snel reed, maar vanwege de manier waarop ze een cheeseburger naar binnen werkt. Hierna volgden een aantal grappen over het trage tempo van de bus: “We worden ingehaald door een vlinder!” De grappen werden steeds slechter, maar het doodde de tijd wel, want we moesten ongeveer drie kwartier rijden.

Met 9 mensen en een gids gingen we de rivier op. In totaal hebben we 3x instructie gekregen over hoe we moesten peddelen: niet met je armspieren, maar vanuit je buik. Dat viel toch wel tegen. Maar uiteindelijk kregen we de slag wel te pakken. Niet dat dit echt heel erg nodig was, want het was echt erg kalm water. We hebben een paar keer een kleine stroomversnelling gehad, zijn een paar keer (met opzet) tegen de rotsen gebotst, en hebben één keer vast gezeten bovenop een rots.

Halverwege zijn we gestopt, en mochten de daredevils van een 7 meter hoge rots in het water springen. Voor degenen die dat iets tè hoog vonden, was er ook een rots van 2 m. Wouter pakte de onderste rots, en Jasper is helemaal van die bovenste gesprongen. De held! Hans en Paula wilden natuurlijk wel, maar moesten even in de gaten houden of het wel goed ging met de jongens natuurlijk…

Gelukkig ging het met de jongens helemaal goed, alleen vonden ze het water wat koud. 🙂 Eén vrouw had wat minder geluk: ze landde met haar achterste op het water en had haar stuitje lelijk bezeerd. Ze kwam een paar uur later de bus uitgestrompeld.

Na de sprongen gingen we nog lekker een stuk varen. De gids heeft ons van allerlei informatie voorzien. Van adelaarsnesten en een verlaten radiummijn die we daar zagen, tot spookverhalen en aliens aan toe. Hilarisch!

Na het raften weer met de bus terug. Daarna nog foto’s gekocht voor een exorbitant bedrag. Maar ja, “show me the pictures or it didn’t happen!

Rond half 7 zijn we volledig gaar in het hotel gecrasht.